sentetik seremoniler

amacım sadece birşeyler yazmak. boğuluyorum çünkü. sadece anlatmak istiyorum. içimde katran karası bir ağaç kök salmıyor ya da dudağımın kenarında çeperi hüzün siyahı bir öfke belirmiyor. hayır böyle süslü laflara gelemem. hayatım çok basit. bu kadar çetrefilli tanımlarım yok duygularıma. sıkılıyorum. bunalıyorum. boğuldum. bitti. ne kadar tarif edebilirim bilmiyorum. elimde üç beş kelime var sadece. hissettiklerimi bilmeme yarayacak kadar. sebeplerini biliyorum gerçi. çok nesnel bir insanım sanırım. derin dünyalarım yok belki. belki bir sinemacı olmaya yetmeyecek kelimelerim. ama görüntülerim var kafamda. dünyaya baktım, gözümü yumdum, fotoğrafını çektim, hissettim ve gözümü açıp devam ettim. hayata. yaşamın gerçeklerini o kadar keskin hissediyorum ki içimde ayrı bir dünya kurmama izin vermiyorlar. yazının akıcılığını bozma pahasına alın size gerçekler -sanat filmlerinde iphone'un geçmesi kadar irrite edici ama gerçek- : ülkenin en iyi üniversitelerinden birinde okuyorum, normalde altı ay sonra bitmesi gerekirken bir altı ay daha uzadı okulum. tamam bu sorun değil. babamdan harçlık alıyorum, yani minimumun minimumu ihtiyaçlarımı gidermek için. kalanı burs. ama parasızlıktan ölmek üzereyim. tamam, abartılı olabilir, aldığım para kira-fatura-yemek ve sigaraya anca yetiyor. okulu bitirince babamdan hala para isteyecek durumda değilim. çalışmam lazım. ama sorun şu ki artık anketör olmak için dahi 2 yıl tecrübe isterlerken, ayda makul bir ücret alabilmek için üniversite hayatında staj yapmak veya çalışmak şart. ha, ben çalıştım, bir sürü iş yaptım. garsonluk cv'm epey kabarıktır. insan ilişkilerim de iyidir. zamanında bir siyasi parti üyesiyken, iyi dergi satardım. tanımadığım insanlarla iyi diyalog kurarım, tanıdıklarımla mesafeli olmama rağmen. ekip çalışmasına ama pek yatkın değilim. sinirlenirsem dövebilirim. dolayısıyla bazı insanların şiddeti hak ettiğine inanırım. sonra, stand hostesliği de yapmışlığım vardır. 80 yaşındaki teyzelere 90 kalorilik kıtır gevreğimsi bir bisküvi satmıştım. öyle iyi pazarlarım ki beni kıramayıp alırlar. tabi sonra market görevlilerin orda burdaki raflara bırakılmış bisküveri bana vermesini saymazsak. çağrı merkezinde de çalıştım.oldukça rahat bir ortamda olduğunu is görüşmelerinde söylemem tabi. yoksa sırf yemek yiyebilmek ve günü geçirebilmek için gittiğimi, giriş saatimi yazıp üç saat yemek yeyip, sonra çıkış yazdığımı söylemiyorum. günlük satış işleri falan da gırla. neyse, ama bunlar yetmiyor ki. ne bileyim staj yapacaksın, banka ya da bir şirkette falan çalışacaksın. pardon, ikinci yabancı dil ya da seminerler falan işe yarayabilir mi dediniz? sizin dil kurslarından haberiniz var mı? ücretlerinden? haydi diyelim bir iş bulduk, şansımıza. ama serde entellik var. sinemacı olacağım diye tutturmuşuz bir kere. sinema yapmak ve okumak istemişiz. yüksek lisans mı ne ondan istiyoruz. duymuşuz bir yerden not ortalaması gerekiyor. ya da orada burada proceler, çalışmalar, sunumlar falan da lazım. orası sıkıntılı işte. hem sosyal bir mesele olsun hem azıcık işime yarar diye uluslararası af örgütünde mi staj yapayım, içki masalarında kendilerine küfrederken. ya da kürt çalışması ya da toplumsal cinsiyet çalışması mı yapayım. hayır istemiyorum kardeşim, bu kendilerini sevmediğimden değil, bir türlü sempati duyamadığımdan. hem bunlar benim hikayem değil ki. bu, anlattığımdır benim hikayem. kitap okumak istiyorum, okumam ve yazmam gereken bir yığın makale vs. duruyor karşımda. gezmek istiyorum, içmek istiyorum, dans etmek istiyorum, ama cüzdanım boş. demeyin öyle dans etmek, gezmek parayla mı kardeşim. parasız ve mümkün olanları kullanıyorum zaten. ama, evet, parayla. parayla olmasa da dingin kafayla. buralarda ne para var ne dingin kafa ne de sakin bir halet-i ruhiye. kafam yazılması gereken ödevler, okunması "gereken" kitaplar, ödenmesi gereken faturalar, diğerinin borcu ödenmeden gelen kira, yarın karnımı nasıl doyurcam derdi, sigara alacak param yok ama tütün de çok kötü be kardeşim düşünceleri, iki sene sonra yüksek lisans yapabilmem için yapmam gerekenlerin listesini hazırlama telaşı, bunları yapamayınca yaşanan hayal kırıkları, ne ona ne ona odaklanabilmek, ikilemler, vs. tüm bunlarla doluyken dudağımın kenarında çeperi katran karası bir öfke belirmiyor benim! küfredebiliyorum sadece ve üzülüp evime dönüyorum. çay koyuyorum. iş aramaya ve siktiri boktan procelere girmeye yırtınıyorum. bir sene sonraki hayatıma hazırlık için. bir sene sonrası için şu anımı mahvediyorum. hayır, bu bana dokunmuyor, bunları yaşarım gerekirse, hatta fakir edebiyatı yapar ve mazlumluğumdan bir nevi zevk alarak yaşarım gerekirse. az yer çok uyurum günü geçirmek için. ya da okulu öyle ya da böyle bitiririm. zevklerimi bir kenara bırakıveririm, usulca değil çarparak suratınıza. ama o kendini beğenmiş tavırlarınız, hor görmeleriniz, içi tam takır dışı cilalı sözleriniz ve kurduğunuz lanet olası sistem öyle çarpık bir halde kutsanmış, her şey öylesine sanal bir seremoniyi yürütürcesine hazır ol duruşunun saygı dolu bir temsili haline gelmiş durumda ki ve öyle midemi bulandırıyor ki, ev arkadaşlarımı rahatsız etmemek için tuvalete değil, buraya kusuyorum.